Aby objaśnić niektóre używane terminy dołączamy diagram przedstawiający produkcję pary.

Diagram przestawia trzy etapy, w trakcie których woda przekształca się w parę nienasyconą. Oś pionowa temperatury zaczyna się od temperatury zamarzania.

Drugi punkt to 100oC i zarazem punkt wrzenia (przy ciśnieniu atmosferycznym). Ten punkt rośnie kiedy wzrasta ciśnienie i maleje kiedy ciśnienie spada. Ostatnia temperatura podana w diagramie odpowiada parze nienasyconej.

Oś horyzontalna diagramu przedstawia trzy etapy zawartości ciepła w parze, gdzie “h” to ciepło jawne wody, “l” kolejny etap, czyli ciepło utajone niezbędne do zmiany stanu materii - przejścia wody w parę, bez wzrostu temperatury. Ciepło utajone zależy od temperatury, a przy wzroście ciśnienia ciepło utajone nieznacznie maleje.

Na trzecim etapie, który odpowiada parze nienasyconej, każdy wzrost ciepła wiąże się z bezpośrednim wzrostem temperatury.

Stosunek/frakcja wilgoci do pary – termin często używany – odnosi się do proporcji frakcji pary utajonej, która została dodana.

Jeżeli wilgotność jest zerowa to para jest sucha, a to jest to czego potrzebujemy, i jakiekolwiek ciepło, które dodalibyśmy w takiej sytuacji, spowodowałoby powstanie pary nienasyconej. Jeżeli para zawiera frakcja wilgotności oznacza to, że woda jest dostarczana w postaci zawiesiny i w rzeczywistości mamy do czynienia z parą wilgotną.

Zaznaczyliśmy już, że należy pracować parą suchą lub parą nienasyconą i absolutnie unikać pary wilgotnej. W praktyce, to wysokość temperatury w połączeniu z ciśnieniem, wskażą nam jaki typ pary mamy.

Z całą pewnością nie można być kategorycznym co do warunków kondycjonowania, należy być elastycznym i dostosować je do receptury danego granulatu, mając na uwadze różną zawartość protein, skrobi i melasy.

Ciśnienie procesu granulowania można także regulować zwiększając poziom wilgotności. Ale wzrost wilgotności nie powinien być konieczny jak tylko w przypadkach kiedy wilgotność surowców pierwszych jest bardzo niska.