Nigdy nie jest za mało powtarzać, że przy warunkach granulacji typowych dla strefy europejskiej ciepło powinno być gorące, suche i pod stałym ciśnieniem.

Polecamy szczególnej uwadze:

1. Generalna zasada dla linii pary polega na stworzeniu wystarczająco wielu punktów drenażu/opróżniania, zwłaszcza na odcinkach pionowych.
   
2. Instalacja rurowa powinna mieć nachylenie w dół, zgodnie z kierunkiem transportu. Różnica poziomów powinna wynosić 0.5 cm na odcinku 1 m. Jeżeli instalacja jest bardzo długa można zaoszczędzić na wysokości używając syfonów.
   
3. Należy również stosować rurę zbiorczą dla odgałęzień odprowadzających parę, która będzie służyła poza tym jako separator skroplin. Średnica tej rury powinna być wystarczająca aby zmniejszyć szybkość pary tak by transportowana woda oddzieliła się i została rozładowana za pomocą odwadniacza umieszczonego na końcu rury zbiorczej. Także rura zbiorcza powinna być lekko pochylona w dół i znajdować się poniżej poziomu granulatora, w ten sposób aby z przewodu rurowego umieszczonego “pod górę” woda mogła swobodnie się sączyć. Ponadto planując rozmiary rury zbiorczej, powinno się wziąć pod uwagę ewentualne przyszłe jej zastosowania, jak np. do podgrzewanie pojemników z melasą lub tłuszczem.
   Jest także oczywiste, że wszystkie zawory i orurowanie powinno być odpowiednio izolowane na całej długości, i że odległość od kotła do granulatora powinna być możliwie jak najmniejsza.
   
4. W przeszłości niekiedy stosowano praktyczne rozwiązanie umieszczania orurowania do melasy równolegle do orurowania do pary i izolowano je razem. Tym sposobem melasa była ogrzewana. To jednak powodowało utratę ciepła pary do granulacji. Obecnie sugeruje się prowadzić oddzielnie linię do podgrzewania melasy wykorzystując do tego celu ciepło rury zbiorczej. Dzięki temu rozwiązaniu nie odbiera się ciepła parze do granulacji.

Uwagi co do instalacji linii pary:

• należy pomyśleć o zaworze bezpieczeństwa odpowiednim do linii pary
• zawór szybkiego odcięcia przez wraz z automatycznym odwadniaczem zasilającym w parę granulator, mógłby być pierwszym krokiem do automatycznego kontrolowania granulacji.
• urządzenia odwadniające są najważniejszym elementem systemu dystrybucji pary. Nie wolno zapominać, że w okresie rozruchu maszyny powinny być w stanie rozładować dużą ilość wody. Cała para jaka jest używana w trakcie rozruchu powstaje bez przegrzania i zawiera wodę.
• w fazie rozruchu pojawia się znaczna ilość wody; ważne jest aby przygotować odpowiednio duży pojemnik, gdzie będzie się ona zbierać. Należy umieścić go poza obiegiem pary, z tego zbiornika woda jest następnie odprowadzana do zbiornika na wodę zasilającą.
• rura zbiorcza jest tak samo ważna jak urządzenia odwadniające
• należy pamiętać, że za separatorem skroplin powinny się znajdować: urządzenie odwadniające, wskaźnik przelotu/przechodzenia, zawór zaporowy (zwłaszcza jeżeli chcemy podwyższyć skropliny lub spodziewamy się, że może powstać przeciwciśnienie w orurowaniu). Wskaźnik przelotu pozwoli nam kontrolować czy prawidłowo funkcjonuje wyładunek skroplin. Oczywiście należy pamiętać by go umieścić w takim miejscu by był dobrze widoczny.

Skroplona para może zostać podwyższona za pomocą ciśnienia samej pary, powinniśmy pamiętać, że jedna atmosfera odpowiada 10 tm wysokości.

Średnica rur powinna być na tyle duża aby transportować parę bez zbytniego obniżania ciśnienia. Zostało sprawdzone, że małe średnice rur są często przyczyną ograniczeń instalacji pary i tym samym wpływają ujemnie na wydajność granulatora.

Poniższa tabela powinna służyć jako instrukcja: podana jest w niej masa pary suchej nasyconej, która przechodzi przez 30metrów orurowania tracąc 1 p.s.t. ciśnienia.