Temperatura surowca powinna wynosić około 75 – 85^oC a zawartość wilgoci w kondycjonowanym surowcu powinna sięgać ok. 17%. Nadmierna różnica temperatury między surowcem kondycjonowanym wychodzącym z mieszalnika a temperaturą granulki wychodzącej z matrycy (rzędu +3 – 6^oC) jest oznaką, że surowiec nie jest wystarczająco tłusty/nasmarowany/oleisty, lub że nie używamy wystarczająco dużo pary, albo matryca jest nazbyt gruba jak na nasze potrzeby.

Jeżeli mamy trudności w osiągnięciu odpowiedniej temperatury bez nadmiernego wzrostu wilgotności, może to być spowodowane tym że:

1. jakość pary nie jest wystarczająco dobra
2. początkowa zawartość wilgoci w surowcu jest za wysoka
3. mamy do czynienia z dwoma wymienionymi wyżej przyczynami jednocześnie.

Jeśli temperatura granulki po wyjściu z chłodziarki jest za wysoka (np. wyższa o 6^oC od temp. otoczenia) najprawdopodobniej mamy źle wymiarowaną chłodziarkę/o nieodpowiednich rozmiarach lub czas pozostawania w niej granulek jest nazbyt krótki, albo też niewystarczająca jest ilość powietrza (dwa ostatnie czynniki mogą wystąpić jednocześnie).

Wilgotność końcowa produktu powinna być prawie jednakowa jak wilgotność surowca, to oznacza, iż w trakcie chłodzenia powinna zostać wyeliminowana wilgoć z kondycjonowania parą, jednocześnie zawartość wilgoci w granulce nie powinna być niższa niż na początku w surowcu – chłodziarka powinna bowiem chłodzić ale nie wysuszać.

Nazbyt duża zawartość pyłu w granulacie lub niewystarczająca twardość granulek są oznaką, że surowiec nie był stosownie kondycjonowany lub matryca nie jest odpowiednio sprężająca jak na nasze konkretne potrzeby.

Wydajność granulatora można łatwo określić zbierając do worka granulat wyprodukowany w ciągu 20-30 sekund, ważąc go i mnożąc otrzymane wyniki.