Kiedy już ustaliliśmy ilość potrzebnej pary, można obliczyć jaki duży kocioł będziemy potrzebować.

Specyficzną cechą systemów do wytwarzania pary do granulatorów jest fakt, że para zostaje wchłonięta przez surowiec i dlatego systemy te mają obieg skraplający relatywnie krótki. To oznacza, że do kotła dostarczana jest duża ilość wody zasilającej, a temperatura tej wody jest niższa niż byłaby w przypadku urządzenia produkującego parę, w którym odzyskanie skroplin jest duże.

W związku z tym faktem uzdatnianie wody powinno być bardziej regularne i lepsze niż w przypadku systemu z dużym odzyskiem skroplin.

Ilość pary określa się w kilogramach wytworzonych w temp. 100^oC z wody zasilającej. Ale w naszym konkretnym przypadku zastosowania pary byłby to dość niebezpieczny sposób, ponieważ woda dostarczana ma znacznie niższą temperaturę, a para nie ma temp. 100^oC, bo to oznaczałoby, że powstaje przy ciśnieniu atmosferycznym.

Wydajność kotła zmienia się w zależności od temperatury wody zasilającej i ciśnienia w produkcji. W celu zapewnienia sobie pewnego marginesu bezpieczeństwa, wybierając kocioł należy zdecydować się na większy o 25% od tego na jaki wskazywałoby teoretyczne zapotrzebowanie na parę. Najlepsze do uzyskiwania pary na potrzeby granulacji są kotły dymne.

Do mniejszych maszyn zaleca się instalowanie regulatora czasowego, który umożliwi włączenie kotła z odpowiednim wyprzedzeniem, przed rozpoczęciem zmiany produkcyjnej. Jeżeli jakaś maszyna, teoretycznie lub praktycznie nie może wyprodukować wystarczającej ilości pary, rozwiązaniem problemu jest podwyższenie temperatury wody. Można to łatwo zrobić instalując podgrzewacz kotłowy i izolując termicznie zbiornik wody zasilającej, aby w ten sposób wyeliminować straty ciepła.

Nie wolno zapominać, że straty ciepła są bardzo kosztowne. Nie trzeba też wyjaśniać, że skropliny powinny powrócić do zbiornika na wodę zasilającą, aby zmniejszyć do minimum zużycie paliwa. Kolejna praktyczna zasada mówi nam, że zwiększenie temp. wody (zasilającej?) o 6^oC pozwala zmniejszyć o 1% zużycie paliwa wykorzystywanego do przejścia wody w parę.

Częstym powodem powstawania pary wilgotnej jest nazbyt wysoki poziom wody we wnętrzu kotła (zaleca się regularne i uważne kontrolowanie tego poziomu).